Ito na siguro ang pinaka malapit na kaya ko sa Tangerine Tango, ang kulay ng 2012 ayon sa Pantone na di talaga bagay sa akin (ilang beses na akong sumukat ng damit). Hanggang kalawanging pula at Nantucket red lang ang babagay sa akin. Kaya naman, minabuti kong papulahin talaga ang aking outfit: pula sa pula!

Kulay pula (at dilaw) ang apoy. Siguro pula rin ang kulay ng tag-init ngayon sa Maynila na isa na siguro sa pinaka mainit na inabot nitong panahon sa siyudad. Kita niyo naman na matapos lamang ng ilang kuha ay nagsimula na akong pagpawisan.

Ginto naman ang aking ibinagay sa pula para mabuo ang larawan ng apoy.

Chestnut brown na belt at sandalyas ang ibinagay ko sa pula at ginto: larawan ng nilulutong kastanyas tuwing Pasko at malamig!

El Bosquejo

Ilang beses ko nang nadaraanan ang Mind Museum sa Bonifacio Global City sa Taguig. Nitong huling Sabado, minabuti kong bumili ng all-day pass (mabibili online) para siyasatin ang mga eksibit.

Binati ako ng kalawanging eskultura ni Lor Calma bago pumasok ng museo. Ano sa tingin niyo ang ipinahihiwatig nito?

Pagpasok naman sa loob, binati ako ng robot na si Aedi (ibinaligtad na “idea”). Merong motion detector si Aedi. Kapag dumaan ka sa harap niya, bibigyan ka niya ng maikling intoduksyon para sa Mind Museum. (Susubukan ko sanang makipagkamay, pero nahiya ako.)

Nahihiwalay sa limang kuwento ang mga eksbiti: Ang Kuwento ng Atomo, Ang Kuwento ng Buhay, Ang Kuwento ng Uniberso, Ang Kuwento ng Mundo, at Ang Kuwento ng Teknolohiya. Bahagi ng bungad ang Sampung Pinaka Magandang Eksperimento.

Inuna ko ang Kuwento ng Buhay. Itong apat na kuwadro ay bahagi ng eksibit tungkol sa mga kalamidad sa Pilipinas. (May hanging bumubuga mula sa itim na mga bintana sa ibaba.)

Mababasa ang kuwento ng buntanding, at kung gaano kahalaga pangalagaan ang ating likas na yaman, lalo na ang mga hayop at halaman na nasa bingit ng pagkaubos at permanenteng pagkawala.

Ito ang bunganga ng isang higanteng kabibe. Ikinukuwento kung paano nagiging tahanan ito ng mga halamang dagat, ng korales, ng mga uod, espongha, at isda. Ipinapaalala ang kahalagahan ng pag-alaga sa kabibe na may malaking papel sa buhay sa ilalim ng dagat.

Read the rest of this entry »

Ok ba ang aking salin sa pangalan ng app na Draw Something? Oo, di ako matiis at nakiuso na rin ako sa mga kaibigan. Kaninang umaga ko lang dinownload ang app at mukhang pati ako ay naaadik.

Ginawa ko itong mga unang guhit habang naglalakad papuntang opisina, kaya sana ipagpaumanhin niyo kung medyo malabo. (Akala ko nga di mahuhulaan ang “Rugrats”.)

Kayo ba mahuhulaan niyo yung “tacos” at “seacrest”? Sabi ng kaibigan ko dapat ginuhit ko na lang si Ryan Seacrest, pero parang mas mahirap pa ata yun.

Ang galing ng nakaisip ng Draw Something. Para lang Pictionary pero pang internet. Kahit di mo kilala ang mga kalaro, masaya siyang libangan. Sa katunayan, pwede ka pang magkaroon ng bagong kaibigan.

Read the rest of this entry »

Sumakabilang-buhay noong isang linggo, ika-apat ng Mayo, ang isa sa pinaka dakilang pintor, modernista, at alagad ng sining sa buong kasaysayan ng Pilipinas. Si Anita Magsaysay-Ho, na kamag-anak ng dating presidenteng Ramon Magsaysay, ay kilala para sa kanyang mga larawan ng pesanteng Filipina. Ipinagdiwang niya sa kanyang mga kambas ang kababaihan ng bansa na sa kalakhan ay manggagawang dagat at bukid: nagtatahip ng palay, umaani ng prutas at gulay, nagtatali ng tinabas na tubó, nagsusulsi ng lambat at nagtitinda ng sariwang húli, naghahabi ng basket, nagluluto, nagtatanim.

Malalim ang paghanga ni Magsaysay-Ho sa Filipina. Kahit na makailang beses siyang tumira sa ibang bansa dahil sa negosyo ng kanyang asawa — Hong Kong, US, Brasil, Japan, at Canada — nanatili sa kanyang puso ang kanyang mga kababayan. Naging inspirasyon ang kanilang kilos, pag-uugali, paraan ng pagpapakita ng ligaya at lunggati, kasipagan at kahinaan, ang kanilang pagdiriwang ng buhay. “Batid ko ang lakas, kasipagan, at dignidad ng Filipina, dahil isa ako sa kanila,” ang sabi ni Anita (sa Inggles) kay Alfredo Roces sa librong ‘Pagpupugay sa Kababaihan’ (‘In Praise of Women’).

Malaki ang papel ni Magsaysay-Ho sa pagdadala ng estetikang modernista sa pagpinta sa Pilipinas. Kasama niya sa listahan ni Victorio Edades ng “13 Modernista ng Pilipinas” sina Galo Ocampo, Botong Francisco, Vicente Manansala, H.R. Ocampo, Cesar Legaspi, Demetrio Diego, Diosdado Lorenzo, Jose Pardo, Ricarte Purugganan, Bonifacio Cristobal, at Arsenion Capili. Sa pamamagitan ng pagsasalarawan niya ng buhay Filipino at pagsasanib ng tradisyunal sa modernista sa sining, nananatiling kayamanan ng bansa ang kanyang iniwang mga likha.

Read the rest of this entry »

Kahit anong gawin ko, di ko yata mapipilit ang sarili ko maging sporty. Pero at least, di mahirap mag-amoy presko sa kabila ng init at sari-saring gawain.

“Let’s Move” ang pangalan ng bagong pabango ng Benetton Man. Panoorin itong backstage video para sa shoot ng ad. Magandang pampagising ang tugtog.

Nakaka-engganyo ang amoy, na may top notes na bergamot, mandarin, at paminta. Pagkatapos ng sariwang pambungad, lalabas ang mas seryosong cedarwood na didikit sa iyong katawan maghapon na may aali-aligid na amber at vanilla.

Sabihin na nating para kang nagbisikleta o tumakbo sandali sa kakahuyan. Di ka man nagbanat ng buto, tulad ko, para kang biglang nabuhayan.

El Bosquejo

Dadaan sana ako sa launch ng “Southern Stories” film photography exhibit nina Charles Buenconsejo at Aleyn Comprendio sa Heima Makati nitong huling Sabado, pero syempre meron na naman akong kina-cram kaya kahapon nang umaga lang ako nakadaan.

Unang beses pa lang ako nakapasok sa Heima (may branch din sa Cubao Expo). Bahagi itong de-papel na ibon at puno sa window display sa Makati.

“Oh Hi, Summertime” ang pamagat ng kuleksyon ngayon sa Heima, isang home and lifestyle store. Kasama sa kanilang tinda itong sofa na may telang mukha ngang babagay sa kagubatan.

Ang galíng ng pagkakagawa ng white-on-white na baging at kakahuyan. Naaalala ko tuloy yung iba kong mga art project sa high school na damagan akong nakipagtuos sa gunting at cutter.

Ang patse-patseng sofa sa likod ng bintana.

Isang hilera ng madadamot na squirrel.

Ang galíng ng pulang detalye nitong upuan (tulad ng naunang sofa). Parang handa nang pitasin.

Heto na tayo sa exhibit. Ito ang display para sa “Southern Stories” na bahagi ng ilang makukulay na desk.

Ang paborito kong larawan, “Grace” na kuha ni Charles Buenconsejo. (“Sea, Sun and Sky” ang pamagat ng kanyang bahagi ng exhibit.)

Read the rest of this entry »

Kahit na may tinatapos pang trabaho, siyempre pinanood ko na ang “Avengers” noong Miyerkules pa lang. Maganda ang pelikula, at kahit na medyo mabagal ang simula (oo, kasi halatang Part One pa lang ito), ok ang kinalabasan. Noong nagbabasa pa ako ng komiks, si Thor lang siguro ang sinundan ko sa kanilang lahat. Kahit na di kasing laki ang papel ng kagila-gilalas sa palabas, sulit sa action at sa effects.

Ito ang unang trailer na lumabas.

Na sinundan naman nito. Parang gusto ko tuloy panoorin ulit!

Di ako bumili ng mga collectible na tumbler ng “Avengers” pero parang gusto ko ng t-shirt galing sa Benetton Kids, lalo na yung pulang Captain America. Sana nga lang meron ding pang gurang.

El Bosquejo

Maligayang Pandaigdigang Gabi ng mga Aklat! Ang World Book Night ay pagdiriwang ng mga libro at pagmamahal sa pagbasa kung saan ipinamamahagi ng libo-libong volunteer ang kanilang paboritong babasahin sa kanilang sari-sariling mga komunidad. 25 mga pamagat ang pinipili para ilathala sa ilalim ng World Book Night edition. Pipili ang mga kalahok ng isang librong ibabahagi nila sa mga di madalas magbasa o walang access sa mga aklat, tulad ng kapus-palad at mga bilanggo. Pinahahalagahan ng World Book Night di lamang ang pagmamahal sa pagbasa, kundi pati na rin ang papel ng literacy.

Dahil hindi pa kasapi ang Pilipinas sa event (kasama ang UK, Ireland, Germany, at US ngayong 2012), ipamamahagi ko na lang ang ilan sa mga paborito kong libro mula sa aking munting aklatan.

Medyo huli nang nagsimula ang aking hilig sa pagbabasa (syempre bago nito dumaan din ako kay Dr. Seuss, Adarna Books, at sa comics). Sa tula, si Rainer Maria Rilke ang may “kasalanan” at sa nobela naman si Gabriel Garcia Marquez. Naaalala ko pa noong natapos ko sa wakas ang “One Hundred Years of Solitude”: napanganga na lang ako nang ibinaba ko ang libro. Di ko akalain noon na kaya pala ng mga aklat ang ganoong uri ng mahika.

Mula sa aking pagkawili at pagmamahal sa pagbabasa ng mga tula, sinubukan ko ring magsulat at mag-aral ng mga akda mula sa Pilipinas at sa ibang bansa.

Read the rest of this entry »

Earth Day na ngayong Linggo, ika-22 ng Abril. Para ipagdiwang ito, nagtulungan ang maraming mga grupo sa daigdig, tulad ng Vimeo, Ning, United Nations, at higit sa 60 na non-profit organization para mabuo ang pelikulang “One Day on Earth”: isang obrang nagtatangkang ilarawan ang buong daigdig sa loob na 24 oras. Sa pamamagitan ng pagtagni-tagni ng mga video mula sa iba’t ibang bansa at kinuha sa loob ng isang araw, nailalarawan ang iba’t ibang pananaw at paniniwala, ang siklo ng buhay mula pagsilang hanggang pagpanaw.

Panoorin niyo ang trailer sa itaas. Mapapanood ang kabuuan sa Earth Day mismo dito sa site ng One Day on Earth. Ang Black Pencil Project ang lumahok mula sa Pilipinas.

Isa pang inisyatibo para sa Earth Day ang “A Billion Acts of Green” na inorganisa ng Earth Day Network. Hinihikayat nitong magkapit-bisig ang isang bilyong tao sa daigdig para sa pamamagitan ng pangako ng pagbabago mula sa bawat isa, makatulong tayo sa inang kalikasan.

Sa pagkakasulat nitong blog post, 987,884,722 na ang mga sumali. Malapit nang umabot ng isang bilyon!

Read the rest of this entry »

Sa mga nakakakilala sa akin, alam nilang lagi akong maraming dala. Hindi sasapat sa aking mga gamit ang iisang bag: madalas dalawa ang nakasabit sa aking katawan, minsan pa’y umaabot ng tatlo. At dahil mahilig akong mag-cram, lagi kong hawak ang aking cellphone. Kundi ako nagsusulat ng email, tinitingnan ko ang aking schedule o may tinatapos akong tula o blog post. Kaya naman nasanay na akong nakasabit lang sa balikat ang bag — tote madalas ang ikalawa — para malaya ang aking mga kamay.

Anong nilalaman ng aking tote? Madalas mga libro, mga paboritong magazine, minsan may kuwaderno. Para mas madali ang buhay, dala ko minsan ang aking point-and-shoot imbes na ang mas mabigat na DSLR. Kaya tamang-tama lang itong mesh tote ng Benetton na naaayon sa tag-init ang mga kulay. (Andyan lamang ang belt kasi kakulay niya ang tote.)

Kasama rin minsan sa aking kalat ang aking cellphone, lalo na kapag siksikan sa dyip at ang hirap ibalik sa bulsa. Diba ang cute ng bagong two-tone na lalagyan galing din sa Benetton? Kasyang-kasya ang iPhone.

Bakit kamo kailangan ko laging bitbit ang napakaraming babasahin? Dahil ayaw ko magsayang ng oras. Di ko gustong nababagot, lalo na sa mga di inaasahang pagkakataon na kailangan kong maghintay — kahit na madalas di rin ako nakakabasa dahil lagi akong may iniisip o mayroon na namang nakaagaw ng aking pansin.

El Bosquejo